عاشقانه هایی از سعدی | کودکان امید




۱۵ام دی ۱۳۹۶ کودک و خانواده

 عاشقانه هایی از سعدی


۱-هنوز با همه دردم امید درمانست                                     که آخری بود آخر شبان یلدا را


۲-از دشمنان برند شکایت به کودکان امید                              چون دوست دشمن است، شکایت کجا بریم؟

دوست نباشد به حقیقت که او                                        دوست فراموش کند در بلا


۳-بیا که وقت بهارست تا من و تو به هم                          به دیگران بگذاریم باغ و صحرا را

به جای سرو بلند ایستاده بر لب جوی                        چرا نظر نکنی یار سرو بالا را


۴-دیده را فایده آن است که دلبر بیند                                      ور  نبیند، چه بود فایده بینایی


۵-روی تو خوش می نماید آینه ما                                          کآینه پاکیزه است و روی تو زیبا


۶-وقتی دل سودایی می‌رفت به بستان‌ها                         بی خویشتنم کردی بوی گل و ریحان‌ها

گه نعره زدی بلبل گه جامه دریدی گل                           با  یـاد  تو افتـادم  از یـاد  بـرفـت آن‌ها

ای مهر تو در دل‌ها، وی مهر تو بر لب‌ها                      وی شور تو در سرها، وی سرّ تو در جان‌ها

 


۷-گر برود جان ما در طلب وصل دوست                                 حیف نباشد که دوست، دوست تر از جان ماست


۸-همه عمر بر ندارم سر از این خمار مستی                           که هنوز من نبودم، که تو در دلم نشستی


۹-اگر به خوردن خون آمدی، هلا برخیز                                 وگر به بردن دل آمدی ، بیا ای دوست


۱۰-گر  به همه عمر خویش با تو برآرم دمی                       حاصل عمر آن دم است، باقی ایام رفت


۱۱-من ای صبا ، ره رفتن به کوی دوست ندانم                     تو می روی به سلامت، سلام من برسانی


اشعار زیبای سعدی

از نظر سعدی زندگی بدون دوستی ارزشی ندارد:

۱۲-زنده شود هر که پیش دوست بمیرد                             مرده دل است آنکه هیچ دوست نگیرد


عاشق تلاش میکنه که عشقش را مخفی کنه ولی نمی تونه:

۱۳-هزار جهد بکردم که سر عشق بپوشم                       نبود بر سر آتش میسرم  که نجوشم

بهوش بودم از اول که دل به کس نسپارم                   شمایل تو بدیدم ، نه صبر ماند و نه هوشم


۱۴-نفس آرزو کند که تو لب بر لبش نهی                         بعد از هزار سال که خاکش سبو بود


۱۵-گفته بودم چو بیایی غم دل با تو بگویم                     چه بگویم؟ که غم از دل برود چون تو بیایی


۱۶-به تیر غمزه اگر صید دل کنی چه عجب                      که ابروانت به خمیدن کمان ماند


۱۷-پیری و جوانی پی هم چون شب و روزند                  ما شب شد و روز آمد و بیدار نگشتیم


۱۸-کسی که در عشق گرفتاره از خودش خبری نداره:

که گفت: من خبری دارم از حقیقت عشق                 دروغ گفت گر از خویشتن خبر دارد


۱۹-دیدار  تو حل مشکلات است                                       صبر از تو خلاف ممکنات است


۲۰-هر آنکه روی تو بیند برابر خورشید                            میان رویت و خورشید در گمان ماند

عجب مدار که تا زنده‌ام محب توام                         که تا به زیر زمینم در استخوان ماند


۲۱-لبی که بوسه گرفتم به وقت خنده ازو                       به بر گرفتن مهر گلابدان ماند


شعرهای زیبا

از چشم عاشق، وجود معشوق همه زیبایی است:

۲۲-تو اگر چنین  لطیف از در بوستان درآیی                    گل سرخ شرم دارد که: چرا همی شکفتم؟


 

۲۳-دلم شکستی و رفتی خلاف شرط مودت                   به احتیاط رو اکنون که آبگینه شکستی


۲۴-ندانمت  که چه گویم، تو هر دو چشم منی                  که بی وجود شریفت جهان نمی بینم

 


۲۵-امروز چه دانی تو که در آتش و آبم ؟                          چون خاک شوم باد به گوشت برساند

عشق  من بر گل رخسار  تو امروزی نیست                   دیر سال است که من بلبل این بستانم


 

۲۶-روز من شب شود و شب روزم                                   چون ببندی نقاب و بگشایی


۲۷-جان شیرین فدای صحبت یار                                   شرم دارم  که نیک مختصر است


۲۸-کدام باغ به دیدار کودکان امید ماند                                کسی بهشت نگوید به بوستان ماند

درخت قامت سیمین‌برت مگر طوبی‌ست                  که هیچ سرو ندیدم که این بدان ماند



مطالب پیشنهادی